LA decisión que tomó esti día la Xunta de Facultá de Filoloxía de dexar al asturianu fuera del catálogu d'idiomes incluyíos nos 'maiores y minores' del futuru Grau de Llingües Modernes punxo de manifiestu, una vez más, la inestabilidá llegal qu'afecta a esta llingua y la indefensión na que s'atopen los usuarios y los estudiantes d'ella. Una nun pue dexar de pensar que la situación del asturianu aseméyase enforma a aquel cantar de Sabina onde les entrugues iniciales llevaben, darréu de varies rempuestes y preguntes encadenaes, al puntu d'arrinque, esto ye, al por qué inaugural, que nesti casu ye la entidá xurídica de la llingua.

La llingua asturiana ta atrapada nun círculu que, arriendes de nun tener principiu nin fin, ye viciosu por demás, polo obsesivo y persistente de la so fechura. Podría paecer que'l problema ye de calter científicu o académicu, pero nun ye asina. Lo que se refugaba na enmienda al catálogu d'asignatures presentáu pola decana de la Facultá y que provocó, llueu de perder la votación, la dimisión del equipu decanal nun yera'l rangu científicu de los estudios de Filoloxía Asturiana, que, d'otru llau, tán impartiéndose, como Títulu Propiu, na Universidá d'Uviéu. Ye dicir, nun se cuestionaba si l'asturianu conforma un oxetu d'estudiu propiu, pues esto, nel ámbitu filolóxicu, nun lo niega cuasi naide; como tampoco se discutía la cientificidá y el valor de les investigaciones de Filoloxía Asturiana que se tán faciendo nel ámbitu universitariu. Cuestionábase, de forma esplícita, el rangu del asturianu como llingua moderna, como vehículu de comunicación d'una comunidá de falantes, 'al mesmu nivel' que les demás llingües 'nacionales' -atentos al axetivu- que figuraben na propuesta.

Hai que dicir que l'autor de la enmienda, Félix Fernández de Castro, a lo menos nun escuende les cartes. De mano, amuésase consciente de que la inclusión d'un itinerariu específicu de Llingua Asturiana dientro de les titulaciones nueves representa un 'ascensu' pa los estudios de Filoloxía Asturiana, que quedaríen homologaos colos demás 'maiores y minores' de llingües del espaciu universitariu européu. Esto precisamente ye lo qu'él y, de xuru, el restu de los profesores de Filoloxía que sofitaron la enmienda quixeron evitar. ¿Por qué? Porque, d'acordies col testu d'aquélla, la reconocencia científica y educativa de los estudios d'Asturianu fuera d'Asturies podría facilitar el llogru de la oficialidá, una aspiración que Fernández de Castro diz respetar pero non compartir.

El fechu de que la escoyeta de llingües que se van estudiar na Facultá de Filoloxía de la Universidá d'Uviéu nos prósimos años se base en razones tan poco académiques como la espuesta da que pensar. Si los sucesivos gobiernos asturianos nun tuvieran tratao a la llingua del país como una entelequia estraña, con un asientu xurídicu dudosu y cuasi qu'únicu nel marcu estatal, estes coses nun diben asoceder. D'otra manera, los que, col votu, tán torgando'l desarrollu científicu de la Filoloxía Asturiana y la posibilidá d'estudiar esta disciplina a bien d'estudiantes, saben bien lo que tán faciendo: lo que nun se pue dicir nel ámbitu académicu, ente colegues, esto ye, que los estudios d'Asturianu nun tengan rangu científicu y nun supongan un campu de docencia y investigación valoratible, ye posible entendelo, de manera más o menos inducida, n'estayes non académiques, onde la presencia o ausencia d'una asignatura o una titulación na enseñanza reglada garren la significación d'argumentu o prueba a la escontra de la normalización de la llingua asturiana.

La llingua asturiana ta metida, no que cinca a la entidá llegal y a les condiciones d'usu, nun círculu viciosu: nun se pue estudiar en tolos niveles y graos -incumpliendo'l mandáu de la Llei d'Usu de 1998- porque nun ye oficial, polo que les decisiones sobre la inclusión nos planes d'estudios déxense al arbitriu de la Conseyería d'Educación y la Universidá; y nun ye oficial, ente otres coses, por mor d'una pretendida falta d'entidá científica y educativa: d'aende'l rixu puestu por una parte del profesoráu de Filoloxía en torgar esi camín.

Polo menos, una cosa ta clara: les polítiques de medies tintes que se lleven practicando dende hai trenta años en rellación col asturianu pueque valieran pa tapar el problema, pero nunca -igual porque nun yera ésa la intención- valieron p'arreglalu.