Los medios de comunicación asturianos vienen dándo-y daqué importancia a un trabayu metaxurídicu premiáu pola Direición Xeneral de la Mocedá del Gobiernu de Galicia, tituláu 'Drechos llingüísticos na faza oriental'.
Ensín quitá-y importancia al fechu -que la tien y muncha- de que l'executivu gallegu aproveche la ocasión, una vuelta más, pa meter n'Asturies les uñes de la mano d'un pretendíu galleguismu llingüísticu na fastera asturiana del Navia-Eo, el casu ye que nin l'estudiu nin el premiu dan pa muncho.
No que cinca a Asturies, el so mayor méritu ye qu'en dos fueyes (contaes) l'autor foi quien pa meter na menos que cuatro erros xurídicos de bultu y un par de mazcayaes:
L'erru primeru ye una interpretación probetaya y desacertada del conteníu del artículu 3 de la Constitución Española. Darréu acredita la desconocencia dafechu del conteníu de la Carta Europea de les Llingües Rexonales o Minoritaries de la qu'aguarda la declaración de que na fastera asitiada pente los ríos Navia y Eo fálase gallegu, cosa dafechamente imposible porque tanto'l comité d'espertos na aplicación del tratáu como'l gobiernu español ya-y tienen reconocida la condición de llingua al eonaviegu o fala d'Entrambasaguas. Dempués amuesa nun saber que les competencies de l'Academia de la Llingua Asturiana en materia llingüística ya se declararon hai bien d'años (decretos de 16 de xunetu y 22 d'avientu de 1981). Pa remate da más que ñicios d'inorar el conceutu xurídicu de modalidá llingüística.
Les mazcayaes son, la primera, menospreciar como 'café para todos' les cooficialidaes llingüístiques en Valencia, Baleares y Navarra. La segunda enchipase, con un símil futboleru, de que la so llingua 'xuega nuna división diferente'.
Al autor preséntenlu como un recién llicenciáu que ta entamando un posgráu en Drechu Tributariu. El premiu tampoco ye muncho: la cantidá en metálicu correspondiente a la so matrícula na universidá.
Daquién podría plasmar de que dos páxines mal iguaes por un estudiante de Santiagu de Compostela seyan bastante p'alarmar a los asturfalantes eonaviegos y a los de toa Asturies. Pero la cosa tien fácil esplicación y, mesmamente, nome: síndrome de Cecinienta personax que simboliza la gran inseguridá, l'espantible miéu que carecen les criatures que nun tienen pás nos qu'abellugase y protexese cuando dalguien los amedrana. Probitines y probitinos condergaos a criase nes manes de padrastros-enemigos, rensiosos y perdañibles. Porque a estes altures a nadie se-y escapa que los primeros en remontase escontra los nuesos drechos llingüísticos son los poderes públicos asturianos y el más gafu l'executivu presidíu pol señor Areces (por ciertu, ¿coincidencies?, tamién estudiante en Santiagu de Compostela).
Pol Aconceyamientu de Xuristes pol Asturianu robla esti comunicáu, n'Uviéu, el plenu de la so xunta xestora.
